خوشبختی در سطح آ
سلام
(۱)عصر ِ ارتباطاته دیگه.دیگه لازم نیست با خر سفر کنی و با اسب برگردی.یا با اسب سفر کنی و با خر برگردی.اصلا لازم نیست دیگه جایی بری که بخوای برگردی.میتونی بشینی جلوی کامپیوترت و یه سفر کنی...و البته مثل ِ خر برگردی
(۲)خواب دیدم که گوسفندا برای یه جشن عروسی میخوان منو جلوی عروس و دومادشون قربونی کنن.دستام و پاهام رو بسته بودن و هیچکس به فکر ِ مرگ ِ من نبود و همه مبهوت ِ ورود ِ عروس و داماد بودن و با هلهله٬بع بع میکردن.(و من مردم)
(۳)انرژی هیچگاه از بین نمیرود٬تنها از حالتی به حالت ِ دیگر تبدیل میشود(طبق ِ این اصل٬در جهان ِ ماده ی من ِ نر٬معنویات نیز پاک از این قانون نیستند.دوست داشتن میتواند تبدیل به عشق یا تنفر شود٬اما هرگز نمیتوان نسبت به مخاطب ِ این حس بی تفاوت بود.در این مورد رجوع شود به کتاب ِ هبوط در کویر ِ دکتر شریعتی)
(۴)گاهی آدما ۱ بار فرصت دارند توی هر چیزی.گاهی ۲ بار.گاهی ۳ بار.گاهی ۱۰۰ بار.اما روزی میرسه که فرصتها جاشون و به حسرت ها میدن و خرابه ها جای آبادیا رو میگیرن و بودن ها جزءی از ای کاشها و کاشکی ها میشن.ما هیچوقت فراموش نمیکنیم.فقط به نبودن ها عادت میکنیم.
(۵)هیچ انسانی کامل نیست.در برخورد با آدما خوبه که از خوبیاشون یاد بگیریم و از بدیاشون چشم پوشی کنیم.دوست اونه که به خاطر ضعف ِ دوستش٬اونو از خودش نرونه.اینجوری هر کسی که وارد ِ زندگیمون میشه٬همیشه میمونه.
۱و۲و۳و۴و۵:
این روزا روزای خوبیه.روزای واقعیته.روزای شخصیته.اینکه با چکمه های بلند و کت ِ خیس از بارون و شلوار ِ جین ِ مشکی و موهای پریشون٬نشسته باشم بالای یه نیمکت تو توچال و سیگار بکشم مهم نیست...
مهم اینه که یه نفر بیاد از پشت٬دستشو بذاره رو شونت و تو با چشمای لرزونت ببوسیش.یه غریبه که تا حالا ندیده بودیش.یه غریبه که دیگه هیچوقت نمیبینیش.
شعر ِ زیر اثریست برای محک ِ شماره ی ۱۳ از کارگاه ِ شعر ِ فاطمه اختصاری ِ خوب.به امید ِ دیدار ِ مجدد ِ دوستان:
.
.
.
.......................................................
(ساعتی که خوابیده)
.......................................................
دست ِ چپم یواشکی چراغ میزند٬جنب ِ پارک منتظرم مانده یک بدن
دست ِ راست دور ِ سر و گردنی غریب٬مثل ِ "ملیندا و کافه های منهتن"
دست ِ چپم برقص با ریتم ِ دولّا چنگ٬مانده اشاره هام رو سیم ِ پنجمم
تیک و تاک٬کوک ِ دل ِ ساعت ِ شنی...بخواب تا هشت ِ صبح٬بین ِ مرد و زن
کوک ِ عشق کوک ِ همان "می لا ر ِ سل" است٬خون بمال جای "کولوفون "به آرشه
بلبل ِ من چه چه و چه تو دل ِ ساعت٬ساعت ِ خاک خورده ی گوشه ی کوبلن
دست ِ راست مشت ِ قسم خورده ای زدست٬تو دهان ِ عشق ِ سگی که گه گرفته
(دست ِ راست٬سمت ِ دکه) روح تو آنجاست٬دست ِ چپش تکـه پاره های سوتین
هر اپیزود مثل ِ یه عمر جار و جنجال٬مثل کلافگی ِ صبح ِ شنبه هامه
مثل ِ معاشقه میان خون و خارش٬با تن ِ لخت ِ یک پشه رو رگ ِگردن
این دو دست٬ دور ِتنم عقربه هستند٬باطری ِ قلب من از کار نیافتاد؟
مرگ ِزمان٬ سهم ِمن از بودن ِبا توست...دلزدگی سهم تو از بودن با من
(ک ع)
ممنونم که هستید
اگر کمتر شعر میگذارم... به خاطر کارهایی هستش که دارم برای چاپ کتابم انجام میدم.
اما هستم.
و میخونمتون.
زود به زود سر میزنم رفقا
ممنونم
دستهایم هنوز کاریست.ببین.هنوز خودکاریست.ببین.
دیگر با تو بی پرده حرف میزنم.
تو رفته ای و من امّا(صدای زنگ ِ حیاط) چرخید٬گردن ِ بی اختیار ٬مثل ِ رباط
حیاط ِخانه ی ما تنهاست...حیاط ِ خانه ی ما غمگین است.
امروز٬سه روز از آن سه روز میگذرد
شب ِ یلدا بود.یادت هست که؟"حافظ "ِ تو بالاتر از تمام ِ کتابهای کتابخانه ام٬بالاتر از تمام ِ کتابهای دانشگاهی و ادبیاتی و فلسفی ام٬بالاتر از تمام ِ کتابهای دنیا٬افقی خوابیده بود منتظرم...
میدانست که میایم.
یادت هست؟گریان و مفتخر ٬تفاءلی با یاد ِ تو به دیوان ِ خواجه زدم.میدانی چه بود؟
بخوان
چشم های تو که میخواند٬دلتنگیم را کمی به خواب میبرد.
چشمهای تو که میخواند مرا٬حرفهای دلم را میشنوی.با لحن ِ من بخوان...
| یا رب این نوگل ِ خندان که سپردی به منش | میسپارم به تو از چشم ِحسود چمنش | |
| گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور | دور باد آفت دور ِفلک از جان و تنش | |
| گر به سرمنزل ِسلمی رسی ای باد صبا | چشم دارم که سلامی برسانی ز منش | |
| به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه | جای دلهای عزیز است به هم برمزنش | |
| گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد | محترم دار در آن طره عنبرشکنش | |
| در مقامی که به یاد لب او می نوشند | سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش | |
| عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت | هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش | |
| هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال | سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش | |
|
شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است |
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش |
امروز٬سه روز از آن سه روز میگذرد
در هیاهوی پاهای آدم ها٬که از لای این پنجره ی نیمه باز میدیدم٬تمام ِ سلولهایم تورو فریاد میکشید.
رفتم که بمانی.نیستم که باشی.خوب باشی.ماه باشی.ماه ِ من باشی.
امروز٬سه روز از آن سه روز میگذرد.تو بگو سه سال.بگو صد سال.
دوریت برای من سخت است.میدانم برای تو هم.تو باش.بودنت٬بودن ِ من است.
تو باش٬شاید روزی...شبی...جایی در این شهر ِ پر درد...در شب زنده داری هایی...کنار ِ "نیک کالایی"...چی دارم میگم؟
من میروم به سوی سرنوشت
مرا ببوس
مرا ببوس
برای آخرین بار
تو را خدا نگهدار
که میروم به سوی سرنوشت...
میدانم که خوب خواهی ماند.میدانم که ماه خواهی ماند.میدانم که ماه...خواهی ماند
امروز٬چند روز از آن سه ماه گذشته است...اما برای تو ماهها٬سالها باقیست
برای تو زندگی جاریست.چون تو جاری هستی.
دعای خیرم پناهت٬رفیق ِ شفیق
معشوقه ی جاوید ِ من
باش.
بیشتر باش.
زودتر باش.
شنا کنان همه شن ها به پات می میرند٬ترو خّدا منو بیدار کن از این کابوس
اِنقدر دوری و قلبم میان ِ راهت نیست٬انقدر چشم ِ من از تو مجسّمه دیدست
انقدر غصه نخوردم که قصه ها مردند...انقدر٬ انقد و انقد نکن مداد ِ لوس
وقتی کنار ِ آب٬ مهتاب ِ خیس خوابیدست٬انگار٬ تن ِ من بر تور ِ گیس خوابیدست
بَرقت تمام ِ قافیه ها را گرفت٬آخر هم٬ته مانده اش رسیده به قلب ِ ضعیف ِ اُختاپوس
شبیه ِ جزر و مدیّ و شدید٬غرق ِ توام٬شنیده ام که بلندی ّ و پستیَت زیباست
شب است و جاذبه ی ماه و نورها رفتند٬بگیر دست ِ مرا تا رسیدن ِ فانوس
من از نهایت ِ گفتن به اوّل ِ دیدن٬رسیده ام که ندیدم نگفته هایم را
اِنقدْر دیده ام از هر غریبه دنیایی٬انگار زنده هستم از زمان ِ دقیانوس
تکرار میشود این استکان در دستم٬مقام ِ چایی ِ تو در دهان ِ من بالاست
سکوت ِ من که نشان از تو داشت یک روزی...شده نشانه ی "داد" ِ درست یا معکوس
دیدی چقدر با من ِ من٬ با تو ی تو جنگیدم؟دیدی چقدر با توی من٬با من ِ تو جنگیدی؟
حالا کجاست گود ِ دو کودک٬ و بازی ِ شمشیر؟حالا کجاست گرگ ِ من و از تو اسپارتاکوس؟
یکسال٬آخر ِ دنیای عشق٬زود آمد...امسال مرگ ِ جهان در نگاه ِ "معشوق" است
امشب یواشکی زده ام دکمه ی قیامت را...زکّی به پیشبینی ِ کشک ِ نُستْر آداموس...
ک.ع مهر نود
به "بهمنشیر"٬ نُه من شیر دادند...که شد از "تیر" و ضرب ِ شاخ٬ سوراخ
حسن ٬گاوش که پستان داشت دیروز٬قد ِ کلّ ِ اروپا شیر می داد
به گوش ِ شیر ِ گریان٬سنگ ِ فیروز٬دل ِ بد کاره ی سلّاخ٬سوراخ
کسی قصری بزرگ ارزانیش بود٬تمام ِ دهکده در سایه اش بود
ولی از تاپ و توپ ِ نا رفیقان٬شده دژهای قرص ِ کاخ٬سوراخ
میان ِ مردمکهایم فقط خاک٬همه مردم ز زخم ِ آب٬دلچاک
تنور و نور ِ این تاریخ٬تاریک٬...میان ِ پیکر ِ سنگلاخ٬سوراخ
شده سگلاخ و "نونش" دست ِ مردم٬...و آبش اشک ِ چشم ِ مادری پیر
شما ای مردمکهایم نمیرید٬که چشم ِ زنده ام شد ...آخ...سوراخ
ک.ع مهر نود
لالایی ِ مست٬قصه های سیب و حوا...بی حسرت ِ بوی میوه ی نچیده ی عشق
این جاذبه ی غرور ِ نقاشی ِ دل نیست٬این معجزه ی دقیقه های خون فشان است
جادو که نه نیست ٬معجزات ِ پاک و معصوم٬"پیغمبر ِ آخرین ِ من در ایده ی عشق"
میترسم از آشوب ِ قبایل ِ غریبه٬میترسم ازاینکه فوج فوج عذاب بینم
هرچند خدا برای من دخیل بستست...میترسم از آثار ِ تن ِ دریده ی عشق...
بانوی معابد ِ معاشقان ِ مشرق٬٬٬"اسکارلت ِ کلّ ِ بادهای بازگشته"
"انجیل ِ مصائب ِ مسیح ِ باز مصلوب"...در لرزش ِ اشکهای غم چشیده ی عشق
تعبیر ِ من از ندیده های خوابهایی٬تصویر ِ من از شب و تمام ِ آبهایی
چون قرص ِ مسکّنی و آسپرین و تب بر٬بر پیکر ِ لاغر و تن ِ تکیده ی عشق
موهای تو معنای تمام ِ شعرهام است٬چشمان ِ تو معشوقه ی وسواس ِ شبانه
"لبخند ِ ژکوند٬زنده های کته کولویتس"٬قربانی ِ مرسوم ِ غم ِ رسیده ی عشق
"ونگوگ"اگر امروز کنارم ننشسته است٬قرص است دلم چون که وجود ِ تو پدیده است...
"بوم "است دلم٬چشم ِ تو هم نفْس ِ قلم هاست٬با سبز بکش "شرم"به قاب ِ دیده ی عشق...
گنگ و مبهم کفشهایش را پوشید و وارد ِ خانه شد.کفشهایی که دیگر سالها بود ٬ شناسنامه اش شده بود و پاشنه های خوابانده و دهانه ی بازش٬جزء لاینفکی از شخصیتش.
بی معطلی خود را به خواب زد و با چشمهای بسته وسط خانه نشست.با انگشت ِ اشاره اش یواش خاکهای زمین را ور انداز کرد.ناگاه حس ِ سرمایی که از چکیدن ِ قطره ی آب از سقف به روی گونه اش احساس کرد ٬چشمهایش را باز کرد.به بالا نگاه کرد.باران از لا به لای تخته های شکسته ی شیروانی به روی زمین میچکید.سرش را که پایین آورد٬چشمش به بوم ِ نقاشی یی افتاد که کنار ِ مجسمه ی برنزی ِ داروین در گوشه ی خانه بود.به سمت ِ بوم رفت و لبه ی گهواره ی شکسته ای که آنجا بود نشست.گهواره ای که پر بود از عروسکهای بی سری که در کودکی آنها را از عموزاده هایش دزدیده بود.
به بوم که نگاه کرد تصویر٬تصویر ِ شعله های آتشی بود که رنگش هنوز خشک نشده بود.گویی زنده بود و جان داشت.حرارت داشت و میسوخت...
لحظه ای حس کرد که از حرارت ِ آن شعله ها صورتش داغ شده.آری چشمهایش از گرما متورم شده بود.
از بوم دور شد.
تشنه بود.باران بیشتر میبارید و خانه بیشتر خیس میشد.
سمت ِ شیر ِ آب رفت و آن را با ولع باز کرد.اما آبی نیامد.سری چرخاند.نگاهش به لیوانی افتاد که روی زمین بود.لیوان را برداشت.اما حیران دید که مملو از خون است و به جای قاشق٬درونش یک انگشت ِ اشاره ی برنزی گذاشته اند.
خونهای لیوان را تا ته سر کشید.وقتی که لیوان خالی شد٬با تعجب دید که زبان ِ بریده ای در لیوان بوده است.از شدت ِ ترس به خود میلرزید.صدای چند بوم٬که روی درخت ِ کاج ِ حیاط نشسته بودند٬هر لحظه بلندتر میشد.به سمت ِ پنجره رفت.به آسمان که نگاه کرد دید که نیمی از ماه گرفته و آسمان قرمز است.
از کودکی عادت داشت که به ماه دست میکشید.
سعی کرد با دست ٬ماه را بگیرد٬اما در نور ِ بی رمق ِ ته مانده های صورت ِ ماه ٬ناگهان دید که انگشت ِ اشاره اش بریده است.خون از دستش به روی فنجانی که زیر ِ پنجره بود میچکید.
سوسوی نوری خانه را کمی روشن کرد.اما ماه٬ دیگر در آسمان نبود.به بیرون از خانه رفت تا ببیند منشاء نور کجاست.در را که باز کرد٬دید که ماه توی باغچه افتاده و بوم ها ی کاج ِ بلند ِ حیاط٬برایش سوگواری میکنند.
کمی آنطرفتر ٬درختان ِ پیر ِ نارون در شعله های آتش میسوختند و نابود میشدند.
احساس کرد که از حرارت ِ شعله ها صورتش میسوزد و چشمهایش متورم شده است.
چشمهایش را بست.
خوابش گرفته بود...
"بساز"تا نساختم٬نسوختم...تو "تیتراژ" ِ آخر ِ کلیپ ِ من
سقوط در قصیده های قلب و غم٬شبی تپش...نفس نفس...یکی شدن
شبیه ِ انجماد ِ قله های دل٬نگاه ها به بهت ِ مات ِ متکی شدن
نگاهبان ِ قلعه ی تنم شدی٬طنین ِ تابش ِ ترانه های من
تبلور ِ تمام ِ سالهای گم٬مگیر "کودکم"بهانه های من
سراب ها بر آب شد کنار ِ تو٬کنار ِ اضطراب ِ نو جوانیم
شبیه ِ تار ِ بی رقیب ِ ذوالفنون...شبیه ِ چه چهای گلنراقیم
چه خوب شد چه خوب شد که آمدی٬برای لمس ِ مردی ِ قدیمیم
برای بوی خاک ِ قهوه خانه ها...برای جنگ ِ عطر و خون و بینیم
غریبه ای بغل بغل ستاره شد٬ستاره ی منیر ِ کهکشان ِ من
ستاره ای اصیل و پاکدامن و نجیب و تکسوار ِ آسمان ِ من
ک.ع امردات ۹۰
پ.ن:همیشه پیش از آن که فکر کنی اتفاق می افتد...
کوچه دیروز به "دربند"رسیدست که مستم
دل ِ در بند شده٬قاصد ِ امید ِ دوباره
من و "سرباز ِ وظیفه"٬تو و حرفات که : "خستم..."
"تو دویدی" ٬دل ِ من روی لبت "آب" شد از تب
بُت "ِفرهاد و فروغ" و...غم ِ تکراری ِ "هستم"
نگران از شب و فردا٬ دلمان غسل ِ غزل ها
تو من و من٬ توی عاشق٬به خدا عشق پرستم
به نسیمی هوسی مُرد٬در آغوش ِ جسوری
تن ِ قدیس ِ اسیری٬به تنم بستی و بستم
سر ِ سجاده ی چشمت٬نگهی تا ته ِ "چمران"
من و" شرم" و نگرانی ِ بُروزی که گسستم
تبر از تو٬دست از من٬غم ِ "یخهای درختان"
به "یقینی "که تو داری٬بشِکن تا نشکستم...
پ.ن:
سکوت
از رنج ِ فسخ ِ نسخه ی "مسخ ِ فرانتس ِ " گیر
پیچیده بوی خون ِ قیامت٬به قامتم
سوگند ٬در خانه ی ما جای تیغ و تیر
بر روی بغض ِ پنجره ها ٬جا نشانده است
"بم " مرد در زلزله یا جنگ ِ زیر و "زیر"؟
یادش بخیر٬شور ِ دبستان ِ کودکی
تمساح ِجعبه های مداد و کمی خمیر...
"ایران خانم"که مادر ِ ما بچه ها نبود
دلسوز تر٬از همه ی مادران ِ پیر
هر صبح با گریه و دلتنگی و دعا
میذاشت در کیف ِ همه٬بلّه ی پنیر
بالا مرو که راست٬ماست خورد و مرد
پایین دروغ و دوغ و دغل در "کنام ِ شیر"
ققنوس در قفس٬تن ِ سیمرغ را به زیر...
با زور میکشید و ولی...زرد و زار ٬چون اسیر
آن شب جنین و نطفه ی این عشق٬بی امید
"سینوس ِ ذهن ِ ما شد و گاهی چه زود ٬دیر
آری چه زود٬دیر میشود اینجا زمان ِ عمر
"غربت"٬نفس نفس نزن از دوری ِ مسیر
| Design By : Night Melody |
دنیام دنیای پنجزاری و اسمارتیسهای 8 ه
دنیای توپ پلاستیکی و شوت یه ضرب
دنیای میخ دیواری و کارت بازی
دنیام دنیای عاشقی های 9 سالگیه...
شعر
شعر
شعر مینویسم با دلم.گهگاهیم داستان با سرم.
شعر حکم منه.با دل نمیشه بریدش...
کسایی که میشناسنم میدونن که آدم رسمی یی نیستم.
رو زمین غذا میخورم.رو زمین میخوابم.رو زمین مینویسم.
رو زمین میمیرم...
استفاده از مطالب این وبلاگ...(نمیگم.چون میدونم یه سریا به این جمله اهمیت نمیدن دیگه...)
همین
دفاتر شعر من :
1_چنگ
2_بوی نفس های خدا
3_خوشبختی در سطح آ
